Wederom op stap met Cees en Kees

Wederom op stap met Cees en Kees

Deze keer 1 april, niet met Cees op stap, maar met Cees in Gebouw Irene, op stap door de provincie, zonder Kees, maar met Rakker, zijn Jack Russell. Cees deelde de middag in drie gedeelten in. Als eerste vertelde hij over zijn jeugd en hoe hij als journalist in Oost Groningen terecht kwam. Daarna liet hij dia’s zien wat onze provincie zo aantrekkelijk maakt en wat er aan cultuur / architectuur verdwenen is. Tenslotte ging hij met ons op stap door Westerwolde, samen met Rakker. Een fragment van RTV Noord uit de serie “Strunen met Cees “, welke tussen 2009 en 2011 uitgezonden werd. Cees komende vanuit de Betuwe, kwam na vele omzwervingen, via Johan Poppen als journalist terecht bij de Winschoten Courant. Het Gronings was hem vreemd. Zo ging hij eens naar Jipsingboertange om verslag te doen hoe het was om als dorp te functioneren zonder openbaar vervoer. De laatste kilometers kon hij meerijden op een tractor. Enigszins verkouden snuitte hij zijn neus, waarop de boer zei. Zo, dei kwaalster is der oet. Ik begreep het niet, maar wist wat hij bedoelde, kijkende naar de inhoud in mijn zakdoek. Juist ja, snot. Maar snot met hoed? Volkomen onbekend. Goa zitten en wie goan aan de rit. Bij een mevrouw in het dorp, die ik interviewde, hoorde ik nog vele andere woorden, waarvan ik geen bal begreep. Zoals “wichter in ‘t dörp “ Jongse op hozevörrels” “Petret op bossem “ “Boekou “enzovoort. 20 Wat ik wel leerde en goed begreep is, dat de Groninger veel zegt met gebruik van weinig woorden. Ik werd verliefd op de weidsheid van het gebied. Dat verruimt het denken, en geeft rust. Wat hij nu na al die jaren nog steeds tegen de Groningers wil zeggen. Weest super trots op je geschiedenis en je eigen identiteit. En toen hij gepensioneerd werd, kwam meteen de vraag “En nu zeker weer terug naar de Betuwe ? “Geen denken aan. Ik ben na vijftig jaar een Groninger geworden en blijf hier met mijn poten in deze klei staan.

In het tweede deel liet hij door hem zelfgemaakte dia’s zien, waarop hij een indruk gaf hoe aantrekkelijk onze provincie is. Waar we trots op moeten zijn, en wat er zoal aan architectuur en landschappen verdwenen is. Met name ook door die foeilelijke windturbines. Eeuwig zonde. Gelukkig zijn er pareltjes gebleven en anderen weer in volle glorie hersteld, zoals bijvoorbeeld het meanderen van de Mussel Aa en Ruiten Aa.

Zo liet hij een dieptekaart van Winschoten en Blauwestad zien. Hierop kon je zien hoe laag de stad en het dorp gelegen zijn. Nu begrijp je ook heel goed, dat Blauwestad zonder veel moeite kon vollopen in het nu hetende Oldambtmeer. Landschappen van vroeger en nu werden getoond. Hier zag je hoe Groningen zich ontwikkelde. Soms ten goede, maar ook ten kwade. Vele klooster en kerken zijn er afgebroken. Vele wierden werden met de grond gelijkgemaakt. De grond kwam ten goede aan onze Drentse buren/boeren. Zo kreeg men vruchtbare grond. En wij? Een kaal landschap, dat zijn identiteit voor altijd kwijt was. Van weerbaar zijn (wierden), naar afwachten maar, en zien wat er gebeurt als de dijken doorbreken. Ook Appingedam werd getoond, met huizen in een bouwstijl Amsterdamse School. Pareltjes. Zo werden er dia’s getoond van pingo’s in ons gebied. Dat is een ijskern, ontstaan in de ijstijd. Wanneer later het ijs smolt bleef vaak een kratermeer over. Bekend staand als pingoruïne. Nabij Sellingen is er nog één te bewonderen, de Poststruiken. Ook Smeerling werd vaak vertoond en het Metbroekerbos Een waardevol, vochtig loofbos. Pareltjes in ons landschap, die gekoesterd dienen te worden. En zeker niet te vergeten, dia’s van ons waddenlandschap, met zijn prielen en slenken. En Noordpolderzijl. Het uiterst noord oostelijke puntje van ons land. Met café’t Zielhoes. 21 Nu over naar het derde deel. Strunen met Cees. Die in de jaren 2009 – 2011 uitgezonden werd door TV Noord. Door Erik Hulsegge kwam ik in contact met RTV Noord. Erik, Groninger in hart en nieren, discussieerde vaak met Cees over onze provincie. Waarop Cees zich een keer liet ontvallen, dat Groningen meer is dan Ede Staal. Een wonderschone provincie, met vele pareltjes, als je het maar wilde zien. Nou zei Erik. Laat het dan zien! Zo ontstond het programma “ Strunen met Stolk“. Al wandelend door de provincie, samen met Rakker, contact zoekend met mensen uit de omgeving, om zo de provincie nog beter onder de aandacht van het publiek te brengen.